ما وارثان وراثت شده ایم

ما وارثان همیشگی توهم تنهایی

به همان قدر که از تنها بودنمان لاف میزنیم به جماعت نزدیکتریم

به زمین دلداده ایم و از زهدمان هم دم میزنیم

این زمین توهمناک خشمگین ، روحمان را مکیده هم چنان که جسممان را

عاشقانه ها به هوس حجاب می شوند و ما در فکر هپروت

یارای نفس نشد آن چشمان غم زده

یارای نفس نشد آن حرف های نم زده

در هجوم کلمات ، خودمان را برای هیچ می پوسانیم برای هیچ

دوست داشتم

تمام این زمان را دوست دارم

با هرچه که داشت

دوست خواهم داشت

آنگونه که شایسته است تو را

اولین بار است که امروز را دارم

دوستش دارم

 

یک تکه نان

هیچ چیز دیگری برای ما معنا ندارد

ما خطا می کنیم در مورد تنهایی ، هم چنان که در مورد چیزهای دیگر

تنهایی را با فلسفه های از آب گرفته حضور به ضمختی تکرار پیوند می زنیم

در میان راه گیر کرده ایم ، دقیقا در نیمه ی راه . همان قدر از تنهایی فاصله داریم که

 از زیبایی ، همان قدر از مرگ که از زندگی .

در نهایت امر از خودمان بدوریم به خودی خود  . ((به خودی خود )) اغراق است چون از

 تنهایی وحشت انگیزتریم.

گرفتار دلمردگی ایم ، گرفتار ابهام ، گرفتار گرفتاریها .

از لذت بدوریم همچنان که از عشق .

در نزدیک ترین فاصله از خویشتن ، با عشق به تو ، با عشق به تنهایی مشغول پاک

کردن نجاسات زمان و مکانم

چهار چوب حسادت های زمینی مان ، ما را در تنگنای بالا بلند ی های محبت

 رها کرده .

              رها شده ایم

                                             رها شده

                                                                    در میان دو تاریخ

                                    گرفتار در میان صفحه اول و آخر شناسنامه

---

پ.ن : چند روز است که نان نخورده ام ، چند روز است که ازتو بی خبرم ، یک تکه نانت را به

 چند خبر از بد حالیم می فروشی؟!